En toen ineens was mijn moeder er niet meer. Zonder dat ik tijd had om haar gedag te zeggen kwam God haar halen. Ik heb gevloekt, gehuild en gesmeekt. Maar hij leek mij niet te horen…

Op maandag had mijn moeder nog heerlijk gezwommen met mijn oudste zoontje van toen net 4 jaar oud. De meest fantastische oma hadden mijn kids. Mijn moeder was mijn steun en toeverlaat. Ze paste 2 dagen in de week op mijn kids en altijd kon ik bij haar terecht. Ze was aanwezig bij de geboorte van mijn 2 kindjes, jemig wat heb ik haar gemist bij de bevalling van mijn 3de kindje. En nog mis ik haar in zoveel.

” Te weinig zei ik hoeveel ik van haar hield, hoe mooi ze was en hoe trots ik op haar was. Mijn moeder, dat was zij ”

Mijn moeder was iemand met een hart van goud. Zij had zoveel gevoel en emotie in haar ziel, zoveel wijsheid, zoveel liefde… En toch zijn er maar weinig moment in mijn leven geweest dat ik naar haar advies luisterde. Misschien omdat zij mij altijd het gevoel gaf dat het toch wel goed zou komen. Toch!?

Mijn moeder gaf mij ooit deze woorden mee; “Een tulp streeft er niet naar om indruk te maken. Ze heeft er ook geen enkele behoefte aan om verschillend te zijn van een roos. Dit is ook niet nodig. Er is ruimte voor iedere bloem in de natuur. Je dient er ook niet naar te streven om anders te zijn dan je bent. Je bent uniek omdat je zo gecreëerd bent.” Jij bent goed zoals je bent. Jij bent mijn kind, mijn dochter. Kijk in de spiegel en zeg elke dag tegen jezelf; ik ben goed zoals ik ben. Jij bent prachtig mijn kind! Dat is wat mijn moeder zei.

Zomaar uit het niets belande jij mijn moeder in het ziekenhuis. Een flinke griep, had ik jou aangestoken? Waarom moest je in slaap gehouden worden? Waarom kon je niet gewoon wakker worden en mij vast pakken. Verdomme mama, doe dan iets! Wordt wakker! Ik kan niet zonder je! “Wij kunnen niet zonder jou!!”

Die avond bleef ik in het ziekenhuis slapen. Misschien wist ik onbewust wat komen ging. Ik beloofde God van alles, als hij jou maar weer beter zou maken. Maar het bleef stil, die nacht gaf God geen antwoord. Hij negeerde mij totaal….

Naast jou lag een boekje. Een boekje waarin wij als familie het verloop van jou dag in konden schrijven. Mensen die in slaap gehouden worden, missen stukken uit hun leven als ze wakker worden, zei de zuster. De hele nacht heb ik zitten schrijven vanaf donderdagochtend totaan zaterdagavond.

Vermoeid viel ik in slaap, een dokter kwam binnen lopen om te vertellen dat het draaien van jou goed was verlopen. “Een risicovolle handeling” fuck, ik was in slaap gevallen en het was al na 08.00 uur in de ochtend…

In Nederland worden jaarlijks circa 35.000 patiënten slachtoffer van sepsis. Per jaar komen zo’n  10.000 patiënten met sepsis op de Intensive Care (IC) afdeling terecht (dit is een update van 2020). Op de IC is het daarmee doodsoorzaak nummer één

Mijn arme vader, de machteloosheid en onmacht in zijn ogen. Nog nooit had ik zo sterke, grote man, zo verloren gezien. Mijn broertje, een jong kind die nog studeerde.. ik zag hoe hij ervoor iedereen probeerde te zijn en hoe zichtbaar de controle hierover door zijn vingers weg gleed. Een rol die hij nooit toegeworpen had mogen krijgen… Robby en mijn kids…  Hoe hun liefste oma steeds dieper in slaap viel….Ik zag bij iedereen de angst voor wat komen ging. Zonder woorden, zonder uitleg. De onmacht bij een iedeer was voelbaar. De stilte en angst die ochtend.. Dat gevoel is niet in woorden uit te drukken. Maar mijn moeder was nog hier!

Buiten vielen de vlokjes sneeuw op mijn gezicht en mengde zich met mijn tranen. Kinderen speelde buiten en er werd gelachen. Maar dat vrolijke gevoel dat ervaarde ik niet.

Die nacht verbleef ik bij jou in het ziekenhuis. Ik droomde over jou. Samen rende we door een soort van gebouw met vele gangen. We zochten samen naar een uitgang, maar die vonden we niet… Die ochtend kregen we te horen dat je op reis was gegaan…Je verliet ons met jou hand in de mijne.. 

Een kring van mensen om jou bed. Mensen die jou lief hadden en waar jij ook zoveel om gaf.. maar je zou nooit meer wakker worden…

Kort daarna wandel ik verslagen naar buiten. Het liefst wil ik schreeuwen…Mijn voeten schuiven door een  dikke laag sneeuw. Sneeuw vlokken vallen op mijn betraande gezicht. Het vormt een dun ijslaagje, het verkoelt mijn emotie. Ik zie vrolijke kindjes en mensen buiten genieten van het mooie witte landschap… en ik besef me…jij bent niet weg jij bent vanaf nu overal waar goedheid en verwondering is. Jij bent mijn moeder, onze moeder. Een deel van jou leeft voort in ons.

Voor jou mama, de beste dat was jij!